iyi ki doğduk

2007-02-09T19:04:00.000-08:00

Merhaba,
Ben Düygü kişisi olarak yanda görülen fotoğrafları geçen hafta annem aracılığıyla ele geçirmiş bulunmaktayım. O günden beri neredeyse her gün bu fotoğraflara bakıp bakıp gülüyor, bu iki yaratığı daha bir seviyorum.

Kaan'ı daha fotoğraflar dışında görebilmiş değilim ama burada görülen kadar sevimliyse işimiz var. Maaaaşşaaaalllaaahhhhh.

Ece zaten kalbimin sultanı :) O da burada görüldüğü kadar cadıysa yine işimiz var :)))

İnsan bu tabloyu görünce "tüh yahu" diyor. Son bir an, benim küçükken Fatih'i kıskanıp ağlayışlarım geliyor aklıma, düşünüyorum, Ece bu işi benim gibi sineye çekip ağlak surat olmayacak belli ki. Çocuk daha kimse Kaan'ı ayırıp kayırmadan koydu tepkisini helal olsun valla :) Fırsat bile vermedi birileri onun pabucunu dama atsın. Ama bu resimleri de buraya koyuyorum. İleride görsün, nasıl ağlatmış kardeşçiğini. Ececiğim, sen bu satırları okuyabildiğin zaman, seni ne kadar çok sevdiğimizi, hastası olduğumuzu hatırla. Canın hala bu işlere sıkılıyorsa at bana bi e-posta (ya da artık o zamanın teknolojisi neyse evladım, sen en iyisini bilirsin) ben sana hemen anlatırım, kardeş denen şeyin aslında ne kadar sevilmesi gereken bir şey olduğunu ;)

(Blogu ele geçirdim... Sürpriz yayınlarımız devam edebilir. Etmeyebilir de!)

2006-11-02T02:03:00.000-08:00

koyayamışım. bunlar da Cengiz Kaan ve Haluk Paşalar.

2006-10-18T16:19:00.000-07:00

HAYATIMIZDAKİ GELİŞMELER...

Çok şey değişti aslında en son buraya uğrayalı... Çok detayları var. Yavaştan yazmaya başlayacağım. Şimdilik birkaç foto ekleyeyim bizimle ilgili.

Merak edenlere... biz artık Burdur'dayız.

en minikleri Bilge Ece idi. İkbal Otel discosunda. Hareketlere yetişemese de dans etti canım kızım. Ve kendine uzatılan mikrofona ;
- adın ne
- Bilge Ece Güven
- kardeşin var mı
- Var
- kaç yaşında
- beş
- sen kaç yaşındasın
- dört
şeklinde kafasına göre bir güzel cevaplar verdi ki... gözlerim yaşardı. keşke çok pahalı foto makinamız biraz az profesyonel olaydı da, minik film de çekeydi, ben de buraya koyaydım.

sonuç olarak bayram sonrasında gittiğimiz İkbal gezisinden çok keyif aldık. Özellikle Ece ve Metehan "hayatımcılık" oynarken, havuzda ve gece yüz boyatmalarında, odada kudurmalarında pek kaynaştılar...

tabi her güzel gecenin bir de sonu var. makyaj temizlemek, hatta önce aynayı temizlemek şart yatmadan :)

diğer iki küçük şebelekten de bir foto koyayım. sonra daha uzun bir vakitte geri döneyim buraya. şimdilik öptüm hepinizi...

2006-08-19T06:36:00.000-07:00

2006-08-19T06:29:00.000-07:00

BAŞARDIM...

Sanırım artık foto eklemeyi başardım... Benim PC de henüz görünmüyor ama postlara eklendi gibi, inşallah siz görüyorsunuzdur... da salona koş Cengiz Paşa'nın emziğini ver, geri koş, eklemeye çalış, yine uykusu arasında düşürsün emziği, yine koş derken... emeklerim boşa gitmez umarım. Giderse zaten fena halde yılıcam günlük işinden...

2006-08-19T06:12:00.000-07:00

SON DURUM...

Cengiz Kaan'ımız dünden beri sol tarafına dönme çalışmalarına başladı. Henüz tek tarafa hamle yapabiliyor ve altta kalan kolunu kurtaramıyor. yani biz büyüklerin dönmesi ne kadar kolay oysaki değil mi. neredeyse 4 ay dolacaktı ki başardı.

Bİlge Ece'miz de saçını toplatmadığı, taratmadığı ve İZmir sıcağında sürekli enseyi kaşıdığı için şöyle bir imaj yaptık kendisine... Hatta yıkandıkça dalgalar da çıkıyor fotodakilerden bile güzel oldu.

Haftaya 25'inde bir haftalığına Burdur'dayız. Gelebilecekleri, şartlarını zorlayacakları bekleriz...
Sevgiler...

2006-08-12T03:54:00.000-07:00

Merhaba ve Güle Güle, vakit yok geç kaldım

Alice Harikalar Diyarında'nın CD sinde "Bay Tavşan" çıkıyor karşımıza ve ne zaman çıksa şu lafları söylüyor hızlıca...
Çok geç,
çok geç
çok geç kaldım...
Merhaba ve Güle güle
Vakit yok
Geç kaldım....

derken gözden kayboluyor koşarak. benimki de öyle olacak. yapacak öyle çok şey var ki fazla vakit ayıramayacağım günlüğe.

Ufaklıklarla Burdur'da keyifli bir 1 ay geçirdik. şimdi izmir'deyiz ve düzen kurmaya çalışıyoruz iki çocuklu hayatla. Üniversite sonuçları belli olup kazanırsa gidene kadar bir çocuk gelişimi mezunu ablamız var yanımızda 1 haftadır. hayat daha kolay bu haliyle. ama hala Ece anneci. herşeyi anne ile yapmak istiyor. ve kucağımdan inmek istemiyor.

çok güzel bir playmobil aile seti oyuncak aldık ona.
http://www.hepsiburada.com/productdetails.aspx?categoryid=297368&productid=oyundkare3209
günlerdir keyifle oynuyordu. hatta duygudan gelen paketten çıkan havluları da çok sevdi.onlara sarıyor, sallıyor, örtüyor vs. pek keyifli idi. dün de banyoda idiler birlikte yıkanmak için. bir ara ece çıplak mutfağa koştu. sanırım yeşil kostümlü, küçük Kaan, sonradan bulamayınca aldığım cevaplarla, pencereden elinden düşmüş. nasıl olduysa. bi de onu sevmesinler diye atmış.

durum felaket anlayacağınız. ama sonra üzüldü ve pişman oldu diye düşünyorum. aslında kardeşini çok seviyor. sadece başkalarının da sevmesine pek tahammülü yok. sabah aradık ama yoktu tabi. bir umut evden bir yerden çıkar mı yine de bilmem.

buraya uzun uzun yine yazmaya çalışacağım. şimdiki girme amacım DUYGU'm. paket elimize ulaştı. çok teşekkürler. robot Poze süper. onu da çok seviyor ece. ve özellikle limonlu baharatı da ben sevdim. barbunyadıri çorbadır, limon sıkılınca yakışacak yemeklerde çok pratik ve lezzetli. bir türlü teşekkür maili yazamamıştım, mail yerine buraya yazmaya karar verdim. (bakalım okuyo musun :P)

biz de sana kesme çorba filan göndersek de sen de küçük yuvarlak köfteli anneanne çorbası yapıp, üstüne de o baharattan ekip yesen... ama tabi teyzen adresin olduğu kağıdı attı gitti. yazıyor muydu üzerinde emin bile değil. yollasana boğaın mail adresine. annenle bir paket hazırlayalım biz de size.

çok pahalı değilse bu işlem, belki playmobil'İn türkiyede olmayan birkaç serisinden alıp bize göndermenizi de rica edeceğiz.

KAan ağlıyor. gittim. öptüm.

2006-06-23T04:32:00.000-07:00

Yorumsuz :P Fotoğraflar...

2006-06-19T07:37:00.000-07:00

16 Haziran BİLGE ECE 2 yaşında...

yan komşumuzun yaptığı mütevazi bisküili pasta, alt komşumuzla kutlanarak geçen bir doğum günü. mumları üflerken ağızdan sallanan tükürüğe dikkatinizi çekerim.

1) yemekle aramız yok, 2-3 kaşık yedi mi mutlu oluyoruz. Bi ihtimal ağız açılıp da yiyecek kursağından geçecek sanırsanız yanılırsınız. Ağza alınsa da muhtemelen tükürülecektir, sağa-sola, yere, tabağa, eline....
- benim gücüm var, buradan geçebiliyorum (ranzanın merdiveninin arasında yatağına geçiş,
hemen ikinci cümle ve akrobasi =)
- benim gücüm yok, tükürüyorum, yemiyorum (nunu'nun yatağından yatağına geçiş.

2) Bu yaşı geçen arkadaşlar arasından hala ıhh efekti ile kendini ifade etmeye çalışanlar durakoysun, biz cümle kurmaktan öte, çözüm üretiyoruz artık....
Boğaç - dükkanlar kapanmış muppet show bulamadık babacım, yarın bakarız başkalarına.
Ece - o zaman arabamızla gidelim
BG - anahtar evde
Ece - gidelim, evden anahtarı alalım, arabamızla gidelim.

3) Evde anneye yardım ediyor kızımız, özellikle söz konusu bezelye veya barbunya ayıklamaksa. biraz ayıklıyor, biraz konulan kaptaki taneleri hızla karıştırıp etrafa saçıyor. Yardımdan öte heyecanlı bir etkinlik oluyor, etrafa dağıtmasını önleyerek ayıklamaya çalışma.
Malum barbunyalar beyaz üzerinde pembe - mor dalgaların olduğu bakliyatlar. Karıştırıp dağıtma ötesi akla yeni bir aktivite geliyor, renkli kısımları tırnakları ile soymaya çalışma. O noktada zaten yorulmuş ve kontrolü kaybetmiş anne ciddi, e biraz da sinirli bir ses tonuyla Ece'ye gayri ihtiyari bir soruyor :
- barbunyaları soymak nerenden geliyor Ece ???...
tabiki cevap hazır
- aklımdan.

hava kapalı. Kaan'da var. Baba işte. zaten zor bir ihtimal olan dışarı çıkma isteği için basit bir bahanesi var bu durumda annenin. kabul görecek kesin diye düşündüğü.
-yağmur yağıyor Ece'cim dışarıya çıkamayız şimdi.
peh. bu mu bahane şimdi...
- Şemsiyemizi alalım o zaman, dolapta...(şemsiyeyi ne zaman öğrendi bilmiyorum ama o yerini bile biliyormuş)

5) bir çocuğa adını koyarken düşünmek lazım. biz düşündük aslında ve kendimiz kaşındık. Ece yetmedi de hatta BİLGE ECE dedik. Şimdiden hem akıl veren hem öğreten bir velede sahibiz. Ama çok keyifli be (şimdilik)
Tuvalete kakam geldi diye oturuyoruz bu hafta. Genelde masal kitabını getirtiyor, okutuyor. Bu kez babasına daha önce bir kez gördüğü ;
-Dalgıç kitabını getir, senin dalgıç kıyafetin var, onu oku bana, benim yok.

6) Nunu'nun içinde çıkartma hediyesi var diye aldığı Magic English CD lerini ister izlemek için sabah. Artık ingilizce kelimeler de dikkatini çeker olmuş belli ki, akşam babası alt yazılı bir film seyrederken televizyondaki ses genel konuşmaların içinde açık seçik all right der. biz bizimkini oyuncakları ile oynuyor sanıyoruz bu arada. kendi halinde meğer dinliyormuş bir yandan.
- all right ne demek baba.
"Tamam" kayda alındı ve öğrenildi.

7) bir torba dolusu kinder suprize oyuncağı içinden, müzik aleti olan 3 tanesi bulunup ayırılır, yeni açtığımız gitar çalan adamla birlikte oynamak için anneye getirilir. dikkatliyiz de yani.

2006-06-10T18:27:00.000-07:00

UZUN BİR ARADAN SONRA...

Herkese merhaba,
Gecenin 4 ü. Uykum kaçtı. Biraz birşeyler yazayım dedim. Önce bir süredir uğrayamadığım diğer günlüklere uğradım. Hayat nerelerde nasıl devam ediyor izledim. Şimdi de Cengiz Kaan'ım gecenin 2.nci tur uyanışını yapana kadar birşeyler yazayım. Hoş Ece'den de mırıltılar geliyor, sanırım o da bu gece minimum bir doz ilgi isteyecek. Alışmaya çalışıyorum, napalım... Bir biri, bir diğeri derken geceleri evde hayalet gibi dolanıyorum. Ama bu kadar bölünük uykuya, gündüzü sersem gibi geçirmek gibi bir lüksümüz yok tabi. Özellikle Kaan'dan sonra, şöyle emekli olup, ayaklarımı kaygısızca uzatarak gazetemi okurken, çayımı yudumladığım, fonda TV zapladığım, ara sıra çocuklardan iyi haberlerini aldığım, bazan torunlarımı sevmek için onları ziyarete gittiğim, ya da onlara kapımı açtığım bir foto karesini istiyor oldum. (a tabi resimde, benim karşımdaki baba koltuğuna da Boğaç'ı eklemeyi unutmayın lütfen. Onsuz olmaz mutluluğun resmi)

Tabi insan gençliğinin demeyelim artık ama yolun yarısına bir kala olan yaşının ve yıllardır beklediği çocukların güzelliklerinin içinde iken niye yaşlanmış bir kareyi mutluluğun resmi olarak çizer. Şu anki resimler en bi mutluluk resimleri değil midir?

Aslında haksızlık etmeyelim. kesinlikle öyle. en mutlu olduğumuz zamanlar. Bazan yoğunluktan geç farkediyorum demediğimi ve hemen nazar değmesin diye söylemeye başlıyorum ; ÇOK ŞÜKÜR, BİNLERCE KERE ŞÜKÜR YARABBİM....

Öyle güzeller ki... Ben doğurdum, diye demiyorum. Hakkatten cemaat, aşk ile dilimizi ıssıralım, olmaz böyle bir güzellik...

Hangisini daha çok seveyim bilemez durumdayım. Ece'den sonrası sevilir mi ki derdim... Karnımda iken de öylesine taşıdım. Bir gün bile birşey hissetmedim. Ama şimdi... Öyle tatlı ki... Ece'nin öğle uykularında bir tek çekinmeden sevebilicem, malum kıskanmasın diye, o zamanlarda da bazen o da uyuyor oluyor, bazan evde çok iş oluyor, bazan Ece öğlen uykusunu pas geçiyor. En güzeli Ece dışarılarda iken... Çünkü uyuduğu yerden bile sesli sever, tezahurat edersem duyar da içerlenir diye ürküyorum aslında.

Çünkü Ece de o kadar tatlı ki... Dilli dilberim benim. Yok böyle bir lugat. Kelime sayısı filan geçtik artık, cümle yapıları hak getire... Gecenin 00.45'i yatağımızdayız, haymanat bahçesine gidelim mi, gidelim... şeklinde kendi kendine soru, sonra cevap ile yarını planlıyıveriyor bizim için.

Geçen gün babası kuş dilinde bana birşey dedi anlamasın diye. Genelde bir de bandande konuşuyordu öyle büyükbaba ile, yine Ece anlamadan dışarı gideceklerinde vs. Babasından da duyunca, hemen "bandande gibi konuşuyor, maganigi maganigi" diye taklit etti.

Yine herşeye itiraz, kaşıklara vurulup yemeği saçmalar, oyuncakları her yere dağıtıp evi talan etmeler, Kaan'a günün şaplağı, itirazlar derken, bir şekilde salonda yorgun düştü, ayağımda sallarken uyudu. Artık benim de gücüm bitmiş, yorulmuşum, dokunsan ağlıyacağım onunla mücadeleden. özellikle seveceği yiyeceklerden yapmışım ama yedirememişim, meyma suyu istemiş ve aç uyumuş filan... Neyse TV yi kumandadan kapattım, derin bir soluk çekerek. o uyurken kendime gelicem ya, gerginliğimi atıcam, insan olucam biraz filan. Süt olsun diye su içmeliyim en azından gidip. TV kapanıp da ekran kararınca iki minik el izi çıktı kararan cama. Gitmiş yaplı elleri ile izini bırakmış oraya da. Ama o kadar güzel ve sevimli ki o el izleri. Daha ayağımda iken tüm gerginliğim gitti, gülümsedim, bir kez daha kokladım kızımı.

Ya oğluş... birine yesin diye uğraşırken, öbürü dursun isteyeceğiz belli ki. 1,5 aylık olduk. 20 kilo aldım, 3 kilo doğuramadım diye üzülmüştüm. daha kulak kıvrımları bile tamamlanmamıştı doğduğunda. Doktor patlayacağım diye bir hafta daha erken almıştı. Şimdi kıvrımlar tamamlanmakla kalmadı, kollar, bacaklar boğum boğum. Doktorumuz bu yaşta bile damaların etrafı yağ bağlayabilir, biraz rezene/ıhlamur ile oyalayın, istese de anne sütüne ek mama vermeyin dedi. Ufaklık mütemadiyen ağzını açıyor kuş gibi. 2.890 dan, 5.440 olmuşuz. Oha falan olduk yani. Boy da 50 den 55cm ye çıkmış. Ece'yi geçecek bu hızla belli ki...

Tabi anne yüreği, pır pır. hem ona endileşendim tombiş olsun istemedim. hem öbürüne, cüce kalıverir yanında diye...

Yani koşturma, endişelenmeler, yorgunluk, yetişememe derken, insan istemez mi yukarıdaki emekli tablosuna ulaşmış halini...

Sevgili Babacığım ailenin emeklisi idi. Bilir çok kimse... Sanırım 4 çocuklu hayattan sonra yorulmuştu. Erkenlerden emekli oldu, İstanbul'dan Burdur'a memleketine yerleşti. Ben ilkokul 5 de idim. Bari okulum bitsin diye bile bekleyemedi 1 yıl. Ne zor adapte olmuştum yeni sınıfa ve öğretmene. Bir de hırslı bir sınıftı anadolu ve fen liseleri sınavları için. Babamla çalışırdık artık havuz problemlerini, hız/yol problemlerini. O zamanlardan sevmem motosikletleri zaten. o hız problemlerinde nefret etmiştim.

Neyse yani neredeyse 24 yıldır kendisi emekli modunda idi. Geçen hafta 78 yaşında hayattan da tam emekli oldu, iyilikleri ile anılarak... Allah rahmet eylesin.

Parkinson oldu bu 24 yılın son dönemlerinde. Ecevit'le birlikte aynı zamanlarda başladı. Salih abimin gidişi ile 3 yıl önce hızlandı. Son iki ayda da yeni üzüntülerle çok ilerledi ve bitti ömür...
78 çok değil aslında. bu 24 yıllık emekli hayatında hobileri iskambil falı açmak kendi kendine, bulmaca çözmek şeklinde hep oturmalı hobiler oldu. Annem zaman zaman yakınırdı, bari bahçeyi sulasan, bana da yardımcı olsan diye. Tek sporu günde 2 kez Camiye gitmekti namaz için. PArkinson olunca, bir de bir kere yolda düşünce onlar da bitti.
Ama aslında 78 onun için aynı zamanda da çoktu. Çünkü annesi- babası, ailenin diğer büyükleri, hem anne tarafı hem baba tarafı hep 60'ında vefat etmişler. Kalp ve şeker hastalıklarından. O ince hesap yapmış, 60 ından önce İstabul stresinden Burdur sakinliğine kendini ve istemesek de annemle beni transfer etmiş, bir dönem ot yiyerek, öğlenleri sırf marul ile beslenerek, o zaman Cami evin hemen karşısından olduğundan, çay boyuna dek yürüyerek 60 uğursuzluğunu aşarak 18 yıl daha çalmıştı yaşamdan.

Sinemacı Mehmet Efendi (özellikle yazın her akşam açıkhava sinemasına giderdik), sonra Hacı Ef. (annem pazar harcına (dışarıdan alınacaklar listesi) böyle kısaltarak başlık koyardı sevimlice), dedesinin bal kaymağı, cik cik kuş şekercisi, şekeri tatlıyı çok seven ve son kelimeside tatlı olan Babacığım aramızdan ayrıldı bu arada.

Bir doğum, bir ölüm...

Doğum sonrası gitmiştik 1 haftalıkken Cengiz Kaan Burdur'a. 8.nci torununu görmüş ve hatta tanımıştı bizi. Sonra vefat etti bu kez ölümüne gittik...

Hayat... Acısı ile tatlısı ile herşey bir arada...

Hayat... Herşeyinle yine de çok güzelsin... Bana acılarda avunacak iki güzel yavru verdiğin için. Onların acısını gösterme ama bana... Ben yukarıdaki emeklilik karemi istiyorum son anıma kadar senden. Öyle bir resim çiz bana son günüme kadar.

İyi bir insan olmamın ve yaptıklarımın karşılığı olarak isteyeceğim bunu senden. Çok değil bu. Bir lafım vardır, onu diyesim geldi, bilenler bilir ve gülerler şimdi ama... Allah'ım sen büyüksün, biz de senin kulunuz, ona göre davran... (ne demekse... içimden gelmiş, kalıplaşmış işte... di mi aplişşşş)

Fırsat buldukça güzel anılarla yeniden görüşmek üzere...

Not: Duygucum birkaç foto koyar mısın yazıya.
2.Ablacım babamın şöyle tek kaş kalkan gençliğinden yakışıklı, gülümseyen bir fotosu vardır, onu da scan edip koysanıza Cihan'la.
3.Bo, 4 kişilik çekirdek aile fotomuz var mı elimizde, yoksa edinelim, onu ve ayaklı pozlardan yollasan Duygu'ya.
herkese tşkr. Kaan sıyrınıyor yine, gittim...

2006-04-27T15:16:00.000-07:00

Ve.... Kardeşim oluyor benim de...

Bir süre sonra hiç sıkılmayacağım, ister didişip, ister oyun oynacağım, ister bilgiçliklerimle onu mahvedip, ister anneme bakımında yardım edeceğim bir kardeşim olacak. hem de 6 saat sonra. Belki bir süre annem insanlıktan çıkar ikimizle ilgileniyorum derken. o nedenle vicdanı sızlamasın diye benimle ilgili biraz birşeyler yazası gelmiş. buyursun bakalım....

Evet Sevgili İzleyiciler...
Gerçekten çok bilgiçiz.
- Eyvahhh, mahvettim... Baba çok kızacak... (akvaryumla ilgili çekmeceyi dağıttıktan sonra)
- Şeker bitmiş galiba, gidiym aliym bakkaldan bari... (gecenin 23.30'u)
- yemiycemmm... giymiycemm... istemiyorum....

Ece'nin bilmediği kelime, edat, bağlaç, çünkü, bile, gibi vs. kalmadı. Maşallah nazar değmesin. Daha iki yaşımızı 16 Haziran'da dolduracağız biz. Kutup Ekspresi, Winnie the Pooh'lardaki olaylar anlatılıyor, durup dururken canı pilav istemesini bilebiliyor. (yiyeceğinden değil, daha doğrusu istenilen miktar çok az)

Allah uzun ömürler versin ama Ece öyle ki, artık günlüklere yazmak anlamsız oldu. hızına yetişilmiyor, ya da o dinleniyor öyle ağzın açık. buralarda cümle kurmaya üşeniyor insan, onunla vakit geçirme zamanından çalmak istemiyor.

bu nedenle, Kaan için yeni bir günlük yerine, ona da burada yer vereceğim. Ancak vakit, yazma gücü, ve konu bulurum sanırım.

birkaç saat sonra kalkmam lazım. Sevgili Cengiz Kaan'ımız da umarım sağ salim aramıza katılır. Bize de bu iki güzelliği yaşamak lüksünü verir Allah dilerim.

Ben kendi kendime şans dilemek ve kolay gelsin demekten başka birşey yapamayacağım sanırım. En azından Kaan 1 yaşını doldurana kadar zorlu bir süreçte olacağım kesin. Bu günlüklere nasıl yansır onu da hep birlikte izleyeceğiz...

Günlüğümüzü okuyan herkese sevgilerimle... Sizler de kendinize iyi bakın. Çok Öptüm...

2006-03-08T22:49:00.000-08:00

PARDON Ben geçebiyir miyim?

Çok meşgülüm de, biliyorum siz mutfağı toplayacaksınız yemek sonrası orada trafik var ama, benim de 3ncü çekmecedeki el havlularını acil salona taşımam gerekiyor. biraz ortalık dağılsın vs diye. pıtı pıtı aralardan geçip, tek tek havluları içeri taşırken, her sefer de şu pek hoşunuza giden cümlemi de söyleyeyim de mest olun bakalım... Pardon ben bi geçebiyir miyim.... (o kadar da kibar bir ses tonu ile söylüyor ki...)
Kapı çalıyor.... Anne-Baba olabilir mi acaba...?
Babacım, bunu takabilir misin?

Nunu öğretmiş böyle kibar cümle kurmayı. Ama o da öyle güzel öğrenmiş ki... Maşallah, nazar değmesin inşallah...

Mutfak penceresinin önünde buzdolabının oralarda birşeyler yapmaktadır. derken pencereden yağmuru farkeder... herhangi bir komuta ihtiyacı olmadan içinden bir şarkı söylemek gelir belli ki... aynen şöyle...

Yağmur yağıyooo, seller akıyooo, arap kızı camdan bakıyoooo...
(pardon kaç kelime oldu, daha 20-21 aylıkız da. 2 yaş bile değil...)

Fındık fıstık ooOOOoo, yorgan yastık OOoooOOooo....sensin fıstık oooooo
(avrupa yakasından)

Hacı dedesi baby tv yi kapatıp başka bir kanala geçer.... koşarak yanına gelir. lütfen baby tv yi açar mısın...
akşam biz gelince dedemiz, gelin size bu kız ne dedi onu anlatayım der,Ece babayin kucağında dinlemeye başlarlar... hacı dedenin aklında yanlış kalmıştır cümle, "başka bir kanala geçmiştim, ece geldi lütfen bunu kapatır mısın baby tv yi dedi" demesine kalmadı, cingöz ece hemen dedesini düzeltti. "lütfen baby tv yi açar mısın..."

Ey çocuk, ALLAH sana sağlıklı uzun, aklından zekandan birşey kaybetmeden, parlak bir ömür versin... Bu zeka sana ve ailemize hep böyle mutluluk ve sevinç getirsin... Senin tarafından ezilmeyecek, psikolojik bunalıma girmeyecek bir seviyede kardeşine de versin, AMİN....

2006-03-02T02:03:00.000-08:00

Telefon görüşmeleri

Ece şekeri ilk zamanlar telefona kaba ve güçlü bir ses tonu ile bağırmaktan başka birşey yapmazdı... Annneeeee....

Sonra sadece dinlemeye başladı. Hiç cevap vermeksizin.

Bir süre de dinlemeden direkt yanındaki uzattı telefonu. Umurunda olmadı, ya da belki kontrol edemediği bir şey diye sevmedi.

Bir süredir de dinliyor, şunu söyle kızım diyince söylüyor ama öyle kibarki telefonda, karşı taraf sesini zor duyuyor. Bıdır bıdır söyleyiveriyor.

Nihayet bugün ilk kez, monologdan dialoga geçtik... Bilmiyorum sadece 1 günlük veya 1 seferlik miydi ama pek hoşuma gitti.
- anneeee (artık kibar kibar konuşuyoruz)
- Canımmmm
- Tubaaaa
- Eceee, nasılsın annecim
- iyiyim
- patatesli omletini yemedin mi annecim, hadi ye biraz.
- baba ?
- baba burda değil ececim, baba nereye gitmiş?
- bira almaya gitti.
hih hah hooooo.... (başka yorum yapamayacağım, ama çok komik ve güzel bir cevap doğrusu)
- işe gitti annecim baba, müdürünün verdiği işleri yapıcak para kazanıcak, akşama gelicek....
derken telefon bırakılarak koşarak mami koltuğuna oturur ve bıraktığı telefona uzaktan sevinç sesleri duyulur...
- heeey Altın....
saat 12.00 ve Altın Kızlar dizisi başlamış da onun müziğine koşuyor. kendi seyrettiğinden değil, teyzesi seviyor ve seyrediyor diye onun adına sevinme ve müziğini artık tanıma coşkusu olsa gerek....

2006-02-27T02:05:00.000-08:00

Ecenin, Ecenin, Ecenin

Artık herşeyin bir sahibi var. Sahiplenmenin adı da Ece'nin. benim demek yerine kendi şahsının yüceliğinden ismini zikretmekte afacan kızımız.
Vesile abla bize gelmiş, biraz üşüdüğünden, salondaki Ece'nin battaniyesini üzerine almıştır. Dünya Masalları CD sindeki Melanie Plue gibi Ece yerinden fırlar ve battaniyeyi üzerinden çeker. Ecenin ecenin ecenin der üç kere itiraz ederek. eh peki bakalım diye oradaki lacivert poları alır Vesile abla. Eceden yine itiraz sesleri yükselir. Teyzenin teyzenin teyzenin....

bir yazı tahtası var, şu mıknatıs tozlu, ortalığı kirletmeyenlerden. Yanında da baskı - resim yapmak için 5 tane damgası var. kafasına göre bizimki onları da paylaştırmış. pembe kalp kendisinin, sarı üçgen annenin, yeşil yuvarlak babanın, turuncu yıldız teyzenin, mavi kare kaanın. iyi güzel. onlar tahtanın yanındaki yerlerinde duruyorlar ama bazan esiyor eceye, diyelim ki ben yıldızı aldım birlikte rasim yaparak etkinlik yapacağım, teyzenin diye ağlayarak ona götürülüyor yıldız. ya da kere olan ısrarla kaana verilmeye çalşıyor. tshirtümün içine koyuyorum artık. daha kaan yok ortalıkta.

aaa bu arada ece babasının kızıydı ya. fikri değişmedi. ne zaman sorarsan sor özellikle de baba evde ise babayın dızı. haftasonu yine sorduk, ece sen kimin kızısın. babayın. peki kaan kimin oğlu. anneyin. ama ben seni de çok seviyorum ece de annenin kızı. hayıy babayın. kaan da babanın oğlu ama. hayıy anneyin...
belli ki kaan doğunca benim kucağımda olması, benim ilgilenmem onun için şimdiden sorun olmasın diye kızımız kendi paylaşımını çoktan yapmış bile. akıllı bıdık.

hayır bazan düşünüyoruz. yani Allahın bir mucizesi ya Ece şekeri, onca tedavi sonrası. bu ikinci mucizeye hazır mıydık. neler gelecek başımıza diye. çok kolay olmayacak bir dönemin beklediği kesin. bir bünye bu kadar mı pürüz olur, yıllarca olmuyor sıkıntısından sonra şimdi de kedi gibi sürekli oluyor. ama tabi bunun son olması için gerekli tıbbi müdahaleyi yaptırırken, Allahımıza da bundan sonra evlatlarımızla sağlıklı, uzun, mutlu ömürler vermesini, mucizelerini onlara vereceği sağlıklı uzun ömürler ve diğer özellikle maddi alanlarlarda göstermesini diliyoruz. Zira bu devirde 2 ufaklıkla çok da kolay olmayacak belli ki. (hafta sonu sayısal sonucuna bakabildin mi boğaçcım :))

Ece kraliçe demek ya. bir nevi komutan olayı dolayısıyla. Ece de adına yakışır cümlelerden mahrum etmiyor bizi.
Beniiii ört.
Cucaaakk al.
Nemooooo aç...

evde askeri diktatörlük eşliğinde yaşamaya başladık şimdiden...

bizim için dua edin...
sevgilerimizle.
27.02.06 anne kişi.

2006-02-14T07:48:00.000-08:00

2006-02-14T06:12:00.000-08:00

banyo günü yap baba, bu günü banyo günü yap....

yer : Meren'imizin ailesinin salonu, sehpaya konulan güzel yiyeceklerin etrafındaki koltuklarda biz, yere bir minder koyuyor, diz çöküyor, "çok acıktım, çookkkk" diyor. minicik bir lokmaya hızla saldırıyor ve kalkıyor. yani cümlenin yerini ve hakkını veriyor. biliyor mesajını alıyoruz. yiyeceğinden değil.

susadım, kay, du... biberonla isteniyor, o biberon bir süre sonra ağıza alınıp tükürülen, üst, baş, yazı tahtasının arkasındaki boşluklar ıslatılan bir malzeme oluyor. bunun yeri olmadığı, salonda yapılacak bir oyun olmadığı, üstünü ıslattığı için hasta olacağı söylenip elinden alınmaya çalışıldığında, "banyo günü yap baba, bugün banyo günü" diye ağlamaya başlanıyor.

teyze evi süpürmeye başlar, ece peşinden koştururarak itiraz eder..."diyze tapat bunu, hatice dapar, tapat hatice dapar..." malum hatice eve temizliğe gelen hanım

anne kaan nedeniyle çiğ köfteye acayip aşermiştir. alınıp birkaç tanesi mikrodalgada pişirilmek suretiyle bu durum giderilir. aslında balık yenen bu yemek esnasında, acılı ve çiğ olduğundan eceye köfte yemesi teklifinde bulunulmaz. oysa ki herkes keyifle saldırmaktadır aytekin ustanın çiğ köftelerine. eee biri yer biri bakar kıyamet ondan kopar hesabı, mama sandalyesindeki ufalıktan bir ses yükselir. "et yiycem eeetttt, dötfe istiyom, et istiyoommm...."

yine günlerden başka bir gün anne bu kez et böreğine aşerir. herkes bir heves yer, içi yanar, çay yapılır üstüne sindirime katkısı bulunur ve pek yakışır diye... o sırada ece uyumaktadır. uyanınca o da et böreklerini bir güzel götürür. ama kimsenin aklına gelmez ufaklığın da canının çay isteyeceği. bir-iki saat sonra ece ortada çay filan yokken, konusu da yokken, "kay istiyom kayy" diye yüzünü de numaradan buruşturarak gayet net isteğini dile getirir. baba mutfakta kendine bira almaktadır. git hadi baban versin diye anne koca göbeğini kaldırmadan ufaklığı mutfağa yönlendirir. ece şekeri, bilge ece insan ufaklığı mutfağa koşar, babasından çay ister. ve babasının uzattığı biberonla yetinmez, oralarda duran diğer biberonu da göstererek, "öbür doldur baba, hepsini içicem, iki nane içicem" iki tane biberonla içeriye gelinir. içi yanmış evladımın, kah bir biri bir biri, kah iki biberonu bir anda ağzına sokarak çaylar içilir.

Sevgili Meren'imizin annesinde buzdolabının üstünde minik süpürge üstüne boncukla işlenmiş ahududu ve böğürtlenden buzdolabı magneti pek hoşuna gider kızımızın. annesi ile isimleri öğrenilir, yeniyormuş gibi oyun oynanır, şaka maması diye boncuklar yenemez özünde, oradan ayrılınır. ertesi günü markette kasalara yakın çeşitli şekerlemelerin yanında iken, topic ahududu-böğürtlen görünümlü jelibonlar dikkatini çeker... hemen yeni öğrenilen bu kelime ve dünkü yenilemiyor olmanın verdiği istekle mızırdanmaya başlar..."ahududu istiyom ahududu...." bir şekerleme bir çocuğu bu kadar mutlu eder. onu böğürtlen görünümlülerdense ahududuları alırken ve yerken görmelisiniz. o günden beri ara sıra aklına geliyor, ki bu dün gece 11.00 gibi idi misal, ahududu istiyom diye sayıklanarak dolaşılıyor. o kadar ki, bugün batih iki paket birden almış, bir saattir birbirlerine yedirip çok eğleniyorlarmış.

teyzenin yanına koşarak gelir içeriden.... "batih abiii gitar çaliyooo."

kasetler önce bir güzel yerlere atılır, sonra ağızdan şu cümle çıkar... "alma kaan bunlar babayin" ne güzel toplamaya da gerek kalmadı böylece... dağıtırken kimindi ise :)

teyze ayakta sallamaktadır. bazan ve hatta sıklıkla müzik setinden cdlerini dinlemek yerine salonda vs. sesli kendimiz söyleyerek uyutmayı tercih etmekteyiz. öyle okuduk. daha iyiymiş de. ece uyumanın son anına kadar kraliçe misali, durumun hakimi şeklinde emirler ve istekler içindedir. teyze sesiyle söylerken bile, değiştirilmesini istediği şarkıyı ve sıradaki ninniyi belirler... "bunu dapat teyze, vakvak döyle, beyaz ördek aç"

Vakti olan herkesi şehrimize, evimize bekliyoruz. ses tonu, vurguları, ve mimikleri ile ECE GÖRÜLMEYE DEĞER.....

Sevgilerimizle.

2006-02-01T05:12:00.000-08:00

Düüdüüüüü biravooooo....

Gerçekten çok teşekkürler.... Ta amerikalardan vaktini aldık ece ve anne kişi olarak... bizim için yüce ve gurur verici doktora görevin sırasında moleschino, kendi günlüğün derken buraya da el attın ya süpersin...

Bu arada sevgili izleyiciler, aşağıdaki son birkaç yazıya da serpiştirmiş fotolardan duygum lokumum. bakmanızı tavsiye ederim. Merenimizin (sevgili taze damat Murat kişi) beresi ile onun objektifinden çıkmış fotolar ve büyükbaba kucağındaki, bandande ve annenin elini tutmuş yürürken ki fotolar da benim en sevdiklerimdendi çünkü.... aşağıdalar, görmelisiniz.

o kahverengi nevresimlerin içindeki yanakları al al olmuş, hepimizin favorisi foto ile ilgili de bir yorum yapmadan geçemeyeceğim. Sanılmasın ki pembe yanaklar sağlıktan ya da yatağın içindeki bu pozuyla sıcaktandır. Kaydıraktan biri atıp diğeri tutamayan ebeveynler olarak tarihe geçen ve gözünü şişirten bizler, kızımız oynasın diye eline verdiğimiz türk bayrağının sopasını da gözüne sokması sonrası, bir süredir ne yapsak diye arayış içinde idik. Hayır maşallah bu şartlarda toz toprak vs. içinde olmaktan bağışıklık sistemi de fena gitmiyor, hasta da olmuyor pek. Çok şükür, Pazar günü hafif güneşe aldanıp, yakındaki soğuktan tek bir çocuk olmayan parka götürerek, köğeğini sıçtırmaya gelen bir adamın köpeği ile top oynarkenki oyalanmalarımız sırasında (Lassie - Sindy), kızımızın yanaklarının soğuktan yanmasını da becerdik. Ne diyeyim.
Kaan bebek duysa bu muameleleri çıkmak istemeyecek, ömür boyu hamile kalacağım allah korusun... :P

(şaka bir yana sağlığını böyle soğuk - sıcak demeden uygun giydirip - kuşatıp sokağa çıkmalarımıza da borçluyuz. annelere tavsiye olunur)

İmece usülü günlüğü yaşatan ve katkısı olan, izleyen, yorum yapan herkese tekrar teşekkürler... Bilge Ecemiz büyüdüğünde bence çok güzel bir armağan olacak bu gerçekten...

İmza : tatlıyı yiyince karnındaki atlısı tıpırdayan tam bir maceraya atılmak üzere olan anne kişi....

aaa. bir de dün bilgelerden bilge olacağı belli Ece, daha doğmamış kardeşi Kaan'a "Kaan bak bu babayin, bu cicak, bu bişey" diye öğretmeye başlamış bile, öyle diyor teyze kişi. cümleleri hatırlarsan yoruma yazsana aplişş.

bir cümle daha, belki ablam yazmaz yoruma ; sabah gözler kapali biberon uzatılarak..."diiize, dütüm bitmiş, taze düt getir"
"iyki oldum eceeee, iyki doğdum ecee" şarkısı mırıldanılır oyun oynarken. belli ki yalancı doğum günlerimize az kaldı...

2006-02-01T00:02:00.000-08:00

Siteyi ele geçirmişken, dayanamayıp benim en favori Ece fotoğraflarımdan seçmeler yapmak istedim.

Tabi ki, bir önceki yazıdaki ilk fotoğraf, yorumlardan da gördüğüm kadarıyla hepimizin hastası olduğu bir fotoğraf olmuş. Onu buraya tekrar koymuyorum. Ama çekenlerin ellerine sağlık (en azından çekivermişler, siteye koyacak materyal yapmışlar. Onlara da az kızalım:)

Neyse lafı uzatmıyor resimlere geçiyorum:

Bu fotoğraf favorilerim arasında çünkü Ece'yi burda nedense Heidi'ye benzetiyorum. Dolayısıyla bana çocukluğumu, teyzemi ve onun Heidi kitaplarını hatırlatıyor :)

Fazla söze gerek yok sanırım :)

Canım kocacığım Meren'in elinden çıkmış olan bu seriye hastayım.

Yime de yanında yat.

Son olarak, aşağıda, Amerika'ya gitmemden sanırım iki gün önce, doğum günümde çekilmiş bu talihsiz fotoğrafı neden buraya koymuş olduğumu merak edebilirsiniz. Bunun iki sebebi var. Birincisi Ece'nin hangi fotoğraflarını koysam diye bakarken, üzüntüyle farkettim ki, onunla çekilmiş pek fotoğrafım yok (ve bu gerçekten sayemde çok komik bir fotoğraf). İkinci neden ise, dedesi ve annanesi var diye. Yoksa aslında bu fotoğrafın -en azından benim açımdan- favori olacak bir yanı olmadığı aşikar :)))

Düygü the Biyolokum

(not: "Ya şu fotoyu da koysan ya" diye içinizden geçen bir fotoğraf olursa bana mail atın koyayım.)

2006-01-30T23:09:00.000-08:00

Gece saat 12.00

ve biz hala "bütün çocuklar uyudu ece, bütüüünnnn." cümleleri ile onu ikna etmeye çalışıyoruz. o da tekrarlıyor, "bütün üyüdü, bütüüünnnn." sonra yine hiç anlamamış gibi devam ediyor, "kaanin yukarıda, yukarida kaanin"
Ranza aldık da, kardeşi ile paylaşmayı öğrensin yavaştan ve yukarısı tehlikeli, istemesin diye, alt kata barbie'li üst kata Winnie the pooh mudur nedir ayıcıklı takımları serdik, alta ecenin, üste kaanın dedik. ve gece saat 11.00 de girdiğimiz odada, kah ayakta sallayarak, kah yatağına yatıp, yanaklarını tutarak geçirdiğimiz bir saat sonrası 12.00 de 30ncu kere aynı cümleleri kurmakta idi. atatürk şarkısı başlıycak, yukarısı kaanın, jack düştü, noel baba düştü, beyaz ördek suya girdi, guguk üyüdü, yukarıda kaanin.
delirirsin.

sonra birden baba geldi aklına, bir saattir, mayışma, sallama, süt içirme sıfırlandı. yatağında oturdu, son ses babaaaa diye çağırmaya başladı.
baba geldi, kendi yatağımızda aramıza aldık, 5 dakika içinde uyumuştu, ama emin olmak için beklerken geçen 10 dakika içinde de baba ve anne de yorgunluktan en derin uykularına dalmışlardı bile. gece saat 03.00 gibi annenin kaanın baskılarıyla gelen çişi sonrası Ece, barbieli yatağında uykusuna devam etti.
hayır öyle cin ki, ille de hafta içi saat 11.00-12.00 lere kadar gündüz uyumasa, sabah 06.30 da kalkıp işe gitmek zorunda olan bu hamile, uykuya aç, dinlenmeye aç kadın için akşamları fişini saat 22.30 gibi çekse ne güzel olurdu. ya da olur muydu.... o kadar tatlı ki ve o kadar özlüyorum ki gündüz. ben de istiyorum aslında akşamları mümkün olduğunca uzun yaşamak onunla... (hele o soz pozu yok mu yanakları soğuktan al al olmuş, desktopımdaki.)

ama bir yandan da bazı geceler saat 20.00 lerde salonda sızıp kalıyorum. 1-2 saat, ve yine kaçırıyorum onu.

diyeceğim o ki, evde bilgisayara geçmek için hiç vakti olmayan, uyanış ve eve dönüşle birlite 12 saatini iş hayatına harcamak zorunda kalan, hamile bir anne olarak, evde ece ile ilgilenmek, olursa akşam yemeği toplarlanmalarına destek olmak, bazan ütü veya ufak ev işi yapmak dışında vakti kalmayan bir insan olduğum için siteye fotoğraf ekleyemediğimden kızımdan ve takipçilerimizden özür diliyorum.
her gün işe geldiğimde bir umut evde tavuk oyunu oynayan diğer iki şahıstan biri eklemiş midir diye bakıyorum ama henüz monica kişiliğime rağmen, çabalarımla bir yol katedemedim.
ayrı bir foto arşivimiz var pc mizde. arada bir de babamız tarafından seçilip gönderilen birkaç poz. o pozlardan siteye koyma gönüllüsü olana şifresini de verebilirim sitenin.
bunca lafı etmeme neden olan "Yaşar yetki"lerini de ayrıca kınadım gitti.

sevgilerimle....
anne kişi....

2006-01-26T21:25:00.000-08:00

Kız babaya, oğlan anneye düşkün olurmuş....

Neyseki karnımdaki oğlan. Yoksa Boğaç'ın vay haline durumu olacaktı. Düşünsenize zaten babası banyosunu yaptırıyor Ece'ye. Baba kucak diyor evin içinde bile. Balıklara yem veriyorlar, bilgisayarda Jack izletiyor zorla... Jack, ya da Noel Jack... Duygu'unun Cadılar Bayramı filmi. Nightbefore Christmas mıydı ne adı. Zorla açtırıp noel korktum diyip kapattırıyor, birazdan yine.
Artık aydede ninnisinde, Duygu'nun nesi var diyince kitap yerine noel baba der oldu kendiliğinden. Emir eriyiz ya hanımefendinin.... son zamanlardaki en çok kullandığı cümleleri ;

baba, çabuk gel
baba, kalk
(dışarı çıkılacağını anlayınca) baba hemen giyin
(muzunu kendi soyuyor, kabuklarından birini tekrar eline alıp, ikiye ayırıyor, ikiye ayrılmış kabuk uzatılırken babaya, ağızdan çıkan cümle ne olabilir dersiniz?) baba, tamir
-sen kimin kızısın Ece, babayın...

2006-01-16T05:11:00.000-08:00

Herkese Bayram Sonrası KOCAMAN bir MERHABA....

Gerçekten çok tatlı o.
Anlatılmıyor, yaşanıyor.
Kontrolden çıktı, yetişilemiyor.
O mu çok başka, bize mi öyle geliyor... Bilmiyoruz. Çok keyif aldığımız kesin.
Bu keyif değil miydi bizi kardeşi de olsun, hem ileride ona destek olur, hem de bizim keyfimiz ikiye katlanır dedirten bilmiyorum. Şimdi şimdi, kardeşin geliş tarihi yaklaştıkça, onunla dokunmalarımız, ona ayırdığım vakitler kısıtlanacak, bölünecek diye tasası düştü. Onu kaçırmak, paylaşmak istemiyorum. Ben bile böyle düşünürken, herhalde Ece şekerim de kardeşini kıskanacak ister istemez.
Kollarını kendine çekip hız, alıp koşarken çeker misin bir resmini Boğaç'cım. Koyar mısın buraya. Yazılar benden fotolar senden olsun. O minik sevimli ayakların tazı gibi hızlanışını görmek bu kadar mı güzel olur.

Ya kelimeler, hatta cümleler, hatta yorumlar. Artık yanında duymasını istemediğimiz şeyleri dikkatli konuşmamız gerekecek, çünkü bu Efe'de çok büyüdü, kilo aldı denince, tüylerinden tutup yeterince ağır mı diye kaldırmaya çalışan bir afacanla karşı karşıyayız zira.
Ninnilerini kendi seçer, zorla istediğini söyletir, Aydede şarkısını söylerken istanbul için batih (fatih) domdom, burdur için cihan dütdüt, amerika için duygu kitap, ankara için badoş (fatoş) badidez tafa diyen bir çok bilmiş, arabada ay dedeyi görünce elleri ile hayret ve bilgiçlik içince açarak, aydede kocaman der, ağzını doldura doldura.
Kokusuna doyum olmaz. Laflarına, onu izlemeye olduğu kadar.
Banyoya götürür zorla, baba suyu aç der. kapat, aç... bütün diş fırçaları ve oradaki malzemeler kime ait bilinir, babası sıkılıp bitti dediğinde, büyükbaba suyu aç der, sen git o gelsin madem diye.

Peçeteleri cart diye yırtıp, baba tamin (tamir) der. Ya da git teyzenden peçete iste kızım dersin, teyze yerine nunuyu kullanarak, iste yerine ver'i oturtarak üşenmeden, yüklemini öznesini kendi oturtup yerine, mutfağa koşa koşa gider pıtı pıtı, nunu peçete ver cümlesini kurar paşalar gibi.
Parka gittiniz mi Ececim bugün Nunu ile, kaydıraktan kaydın mı, evet, salıncaktan sallandın mı, pis (kirliymiş sallanmamışlar), tahtırevalliye bindin mi, abi (parkta bi ufak oğlan çocuğu karşısına oturmuş, ece teyzesi ile binmiş)... İşte çocuktan al haberi... Akşam ellerini gösterir hemen, Ojelerini üfler, besile der. Bilirsin ki o gün vesile abla gelmiş bize.
Canı süt istediğinde uyutmak için ayakta sallarken, miyavlar ve düt der. Zira kedicik miyav miyav der, kedicik benden ne ister şarkısını, köpeğin et, eşeğin ot istemesine kadar bilmektedir. Oradan çıkarır hemen madem canı süt istiyorsa, belli ki kedicik taklidi yapması çok daha sevimli olacaktır.

Dedim ya, öyle çok kelime, öyle hızlı bir tempo ki Ece'deki, yetişmek mümkün değil. Onu böyle ağzın açık seyredeceksin.
Allah uzun, sağlıklı ömür versin. Aklı ile bin yaşasın. Biz de onu böyle keyifle izleyelim, hep güzel anıları paylaşalım, güzellikleri yaşayalım dostlarla....

Yayınımız devam edecek....
(Boğaç birkaç foto serpiştirir misin yazılara lütfen.... iş yerimde yetkilerden olmuyor, hem de evdeler...)

Sevgilerimizle....
Anne kişi.

2005-11-25T04:42:00.000-08:00

Ece Şekerim.

Seninle hayat o kadar yoğun ki, günlüğüne yazacak vakti bile bulamıyorum. Oysa aradan geçen zamanda o kadar geliştin, güzelleştin ve dillendin ki...
Arabada bir türlü vakit geçirememen, çantaları cüzdanları karıştırmamız derken, kentkart sayesinde ATATÜRK demeyi öğrendin. Hem de o ne güzel telaffuz öyle. Olimpiyat açılışına katıldığımızda (11 Ağustos 2005 ) neredeyse bir yaşını yeni doldurmuştun ve o gün bügündür öyle güzel TÜRKİYE diyorsun ki.

Bandande
Haççu
Mamanı ye
Aydede aydede
Dandini dandini
Üzüm/elma/amu (armut)/beeni (peynir)
Gıkgık (yumurta)
Dede kapı aç
Dede donduuma
Binbin (crazy forg klibi)
Odit (oktay)
Anne cis (çiş)
Baaç (boğaç)
Feiş
Nusel deyze
Baba üşüdüm
Hatice mmmm
Düt (süt), tay (çay), bu (su)
Biyu (buraya, bunu)
Odabidi (oraya, bunuda, okadar...)
Havluya kadar pek çok kelime...

Artık iştahın da eskiye göre açıldı. Meyveler bir numaralı gözden. Ve makarna. Patates kızartması. Köfte. Et. Çorbaları da bizi kırmayıp yiyorsun genelde.

Seni öyle çok seviyoruz ki... ama o kadar mimik/jest yapıyor mudur başka çocuklar. Bakışların, gülümseyişin, çirkin oluverişin...

Sevdiğin kliplerde oynayışın. Toplara ve balonlara olan sevgin. Baba ile banyo oyunların...

Aaa bir de ev aldık sana. Liderdeki çadırı sevdiğin için. Şimdi evvv diye mutlu mutlu içine girip oynuyorsun. Evinin içinde bir de aktivite merkezi diye bir oyuncağın var. severek oynadığın bu oyuncak için alınış mücadelemi anlatayım sana. Babişkonla toys rus’a gitmiştik. Çünkü o sıralar uzaktan kumandalı araba çekmişti canı ve bir süre internetten araştırdıktan sonra piyasa araştırmasında toys rus’un daha hesaplı olduğunu farketti. Koşarak gittik almaya. (aklına birden geliverir böyle istekler, ve dilinden çıktıktan en geç 15 gün içinde artık ona sahip olmuştur, en son bonzai’lerden bahsediyordu, hayırlısı bakalım) neyse o uzaktan kumandalı arabalar için üst kata çıktığında sen daha geçen gün aldığımız içinden 8 tane top çıkan ve ucuz pakete yapıştın yine. Var annecim diye bıraktırdığımda ağlayarak. Orada pek çok bebek, başka oyuncaklar varken top delisisin hakkaten. İleride sıkı bir spor dalı ile uğraşmanı diliyorum. Neyse ben de bu arada tepki/meleke gelişimine katkıda bulunacak oyuncaklara takılıyorum. Bu aktivite merkezini beğendim. Bir sürü etrafında öğrenebileceğin kelimeler, tanımlar, hakeketli ve sesli oyunlar mevcut. Koşarak seninle çıktık yukarı. (yürüyen merdivenlerden ve hamile hızı tempomla) paramız bu aralar kısıtlı, arabaya değil buna harcayalım diye. Neyseki babişko sana da aldı oyuncağını, kendine de.

Çok tatlı hoşsun ama şikayetlerimiz de var senden. Hala aramızda yatıyorsun ama. Üstelik ayaklarını babana, başını bana dayayarak, bizi kenarlara iterek, kıpırdaya kıpırdaya, sıkıştıra sıkıştıra, 2 saate bir ağlayarak süt isteyerek, bize gece yarıları biberon tutturup, genzine kulağına gitmesin diye başını kontrol ettirerek.
Araba ile biryerden bir yere ulaşımı işkence haline getiriyorsun. Çok sıkılıp dışarı atmak istiyorsun kendini. Mız mız mız. Evde de hepimiz aynı anda aynı odada olalım ve birimiz de mutlaka birebir ilgilensin istiyorsun. Kendi kendine takılmayı sevmiyorsun.

Neyse gerisine başka bir gün sonra devam edeyim. Varsa okuyanımız da sıkılmasın. Sanırım bugüne kadar geldim. Aklıma gelen sevimli anıların, yazmadığım atladıklarım varsa teyze ve babişkon hatırlatır ya da yazarsa sevinirim. İnşallah bundan sonra daha günlük gibi ilerleyeceğim...

Seni çoookkkkkk seviyoruz. Sen başımıza gelen en tatlı, en güzel, en harika şeysin.... iyi ki varsın.

2005-10-05T13:07:00.000-07:00

Ece'yle biraz önce oturmuş televizyon seyrediyorduk.. yerde duran biberonunda biraz çay kalmıştı ve koltukta oturmuş ciddi ciddi T.V ye bakan Ece'ye yanıt alacağımı bilmeden öylesine sordum: "Ece çay istermisin?" Aldığım yanıt "HAYIY" oldu....Kulaklarıma inanamadım ve "yok canıım, tesadüftür" diyerek tekrar sordum..Yüzüme bakarak yine "Hayıy " dedi...Olamaz abiii yaaa..bi damlacık bebek yaaa...inanamıyorum..O henüz 15 aylık bir bebek..Koşarak anne ve babasına gittim, aramızda geçen diyaloğu anlattım, o sırada dişlerini fırçalamakta olan annesi bak başka neler de söylüyo benim kızım dedi ve:" Ece kaç kilosun?" diye sordu, ve cevap hazır ..."OON" ... Tekrar sorduk, yine "10" ....
Bugün kendiliğinden söylediği ve yerli yerinde kullandığı "Hayıy ve 10 "dan sonra, bi de bana "iyi geceyey" dedi...seni seviyoruuuuummmm Ecem...

2005-09-21T12:14:00.000-07:00

anneci ece...

kızım o kadar tatlı ki, ayağımı burkmuş, uğunur pozisyonda taksiye binmiştik. acı içinde kıvranıyordum. dedesi babaannesi dikkatini başka yere çekmeye çalışsa da, gözü üzerimde idi. gözlerimden acımı tutamadığım için dökülen yaşlara dayanamayıp, annemmm, benimmm annemmm diye bana sarılışı, kollarımı, yanaklarımı öpüşü o kadar tatlıydı ki... annecim, düştüm uf oldu ama geçti dedim kandırmak için. o da ellerini bitti der gibi yapıp geçtiii dedi iki kere geçtiğine inanmak için... onun yanında ağlamamayı öğrenmem gerektiğini anladım. onun üzüldüğünü görmek istemiyorum hiç bir zaman.

şimdi evdeyim. ayağım alçıda. bu tuhaf durumdan hiç de memnun değil. ayağa kalkamıyor olmam, karnımda ömrü boyunca ona destek olacak, eşlik edecek ve belki bizden bile çok sevecek kardeşini taşıyor olmam nedeniyle hareketlerime de dikkat ediyorum. o ise her zaman yaptığımız gibi ben ayakta, o kucağımda, power türk eşliğinde dansetmediğim için bana kızıyor. üzülme şeker kızım. bir iki güne umarım ayağımın üzerine basabilirim. o zaman bu sağlam alçı ile çok daha güçlü bir ayakla dansederiz seninle...

senin asla pabucunu dama atmayacağım. sen benim babişkonla evlendikten 8 yıl sonra 5 yıllık bir tedavi süreci sonrası, kendiliğinden olan (babanın ve Allah'ın da katkı ve desteği ile) MUCİZE KIZIMSIN... ilk göz ağrımsın lafı bile az gelir sana. seni öyle çok seviyorum ki, sana bakan teyzenin yaptığı fedakarlık, kendisini çok sevmem, aramızdaki diyalog... bu tadı senin de tadmanı ve bu güzellikten mahrum olmamanı istediğim için hayatımın belki de önümüzdeki 2-3 yılını çok zorlu bir sürece feda edecek olmama rağmen yakında sana bir kardeş hediye edeceğim için çok mutluyum. umarım ona kavuştuğumuz ilk günden itibaren sen de onu hiç kıskanmadan çok seversin. tıpkı benim kardeşlerimi, babanın cihan amcanı, duygunun fatihi ( okadar anlaşamadan geçen yıllar sonra), hilalin mehmeti (canım abimin, babalarının ciddi tavırları ile hiç didişip kıskanma lüksleri olmadan, birbirlerini zaten hep sevmek zorunda olarak ve şimdi de babasız kalınca zaten deliler gibi kenetlendikleri), annemin teyzemi (birinin deliliklerine diğerinin saflıklarına rağmen hiç bir zaman kopamayan belki de türlerinin son örnekleri kardeşler) vs. sevdiği gibi seversin...

babacııı dediğin canım baban çok uzatıyorum lafları diye eleştiriyor beni. sanırım haklı. çok şey söylemek, çok detay vermek isteği içine giriyorum nedense günlüğünü yazarken... geleceğe mektuplar gibi... sen anladığında ve okuduğunda, umarım yanında olurum ve kısa kestiğim, kafanı karıştırdığım kısımlarını da benden dinlersin...

seni çok seven annen...

2005-09-21T12:01:00.000-07:00

son pozlardan

2005-09-05T02:23:00.000-07:00

güzel bir pazar günü, ailece hayvanat bahçesi, uçan balon ve lunapark etkinliği ...

Dün hayvanat bahçesi ikinci ziyaretimizi gerçekleştirdik. daha bilinçli, daha tepkili ve daha keyifli idi. kuşlara bakarken ki şu pozuna ne demeli....
sonra izmir fuarı nedeniyle kalabalık olan lunapark'ta dönme dolaba bindik. atlı karıncaya tutturmuştu ama daha adamlar döndürmeye başlamadan, biletleri toplayıp inecekleri indirip binecekleri bindirme aşamasında atın üzerinden sıkılıverdi. biletimizi vermemiştik neyseki, durağan durumlar hiç eceye göre değil. sabırsız afacanım.

fuardan çıkarken kaydıraktan öyle keyifli kaydı ki... ben bıraktım babası tuttu, o bıraktı ben tuttum... yüzündeki ifade ve kıkırdamalar gerçek mutluluğun en güzel kareleri idi. tüm bu süreçte neşe içinde, elinde uçan balonu ile bir o tarafa bir bu tarafa koştururken onu izlemek öyle keyifli idi ki.

2005-09-03T02:22:00.000-07:00

Ece nasılsın... iyiyim...

Yine ses benzeşmesi... yine komik bir cevap... eceye adın ne senin diyoruz, cevap “adın” ya da “ne”. Kaç yaşındasın, cevap “ka”. Ece nasılsın, cevap “iyiyim”... (niyahet) babası ece ve bir kelimelerini başka yerde de kullandığımız için henüz bu aynı cevapları bağdaştıramıyor olabilir diyor. Diğeri yeni birşey ya.

Derken bir gün anne – baba ile salonda oyun oynanmaktadır. Ortadaki oyuncaklardan biri eceye gösterilerek, “ece nasıl oynayalım” denir. Eh bu da bir yaşında bir ufaklığa sorulacak soru mu. Ne bilsin. Nasıl tarif etsin, nasıl cevaplasın. Nasıllı soru kaç kere soruldu ki hayatında.... Ama ece cevabı sanıldığının aksine tabi ki bilmektedir. “iyiyim”

2005-09-03T01:20:00.000-07:00

adam bize ne dedi ece... buyrun buyrun buyrun...

merhaba, artık daha günlük şeklinde tutmaya başlayacağım notları. ama bu arada kaçırmak istemediğim anıları da yazayım istedim. (temmuz da idi sanırım)
Babamız ile birgün çarşıda dolaşırken pidecinin sesi kulaklarımızda çınlar... buyrun buyrun buyrun.... baba ile eve gelene kadar adamı taklit ederlerken bu ecenin sorulara cavap verdiği ilk dialog haline dönüşür.... o da güzel dudaklarının arasından kelimeyi üç kez keyifle ve olabildiğince tekrarlar günlerce....

Derken bir gün anne ile banyo etkinliği yapılmaktadır. Ana kucağı koltuk olarak kullanılmak üzere banyoya konmuş, anne duş alırken eline verilen bir iki obje ile oyalanması ve başkalarını meşgül etmemesi için şarkılı türkülü vakit geçirilmektedir. Derken kıpırdak kızımız yine sıkılır tabi toplam 5 dakika sürecek bu oturma sürecinden, kalkmaya çalışır sık sık. Anne de ececim kalkma, bekle, bak düşersin diye ara ara uyarmaktadır kendisini... tabi bir dinler, iki dinler, birkaç uyarıda kıpırdamaz şarkı söylenmeye devam edilir derken ece nihayet kolktuktan inmeye çalışırken hafif bir iniş yapar popo üstü ve ağlamaya başlar. Annesi hemen yetişir ve kucağına alır kızını. “ e ben sana ne dedim ece” der biraz ciddi bir ses tonu ile... aldığı cevap, ağlamanın arasında “buyrun buyrun buyrun...”

Çok komiksin çok... ha “adam”, ha “e ben” tabi kulağa yakın geliyor... haklısın canım :)

2005-08-25T22:31:00.000-07:00

yüreğim sızlıyor

tatlı kızımı çok özledim. bir haftadır Burdur'da. Allah ayırmasın bizi. bir daha uzun bir süre, o razı olana kadar böyle planlar yapmamaya çalışacağım. o kadar özledim ki. nefesi bile zor alıyorum. günleri saatleri iple çekmek ne demekmiş şimdi anladım. hele de telefonda anneee diye ağlamadı mı. koptum o an. geliyoruz bu akşam bebeğim. ne şanslısın ki, etrafında anne-babandan sonra sana en çok sevgi, ilgi ile yaklaşacak, süper insanlar var. Teyzene, babaannene, büyükbabana, anneannene sahipsin orada. akşama görüşürüz. çok öpüyoruz seni...
telefona Eceeee diye seslenen afacan kızım :)
annen

bu yüzyılın aşıklarına teşekkür

2005-08-06T15:59:00.000-07:00

Sayenizde kızımızın da bir günlüğü oluyor. Ece gibi çok beklenen, İstanbul'undan, Burdur'una, Ankara'sından Adana'sına, Antalya'sına ve tabiki İzmir'ine ve hatta New Orleans'ına, Eskişehir'ine kadar okuyucu kitlesi olan bir ufaklığın, anılarını okumayı herkes iştahla bekliyor, biliyorum.

Bu nedenle bize bu günlük işini tanıtan, sevdiren, özendiren, Leyla&Mecnun, Aslı&Kerem misali, çok daha kaliteli ve çok dahaları olan Duygu&Murat (siz Meren de diyebilirsiniz) çiftine çook teşekkür ederiz....

2005-06-16T01:45:00.000-07:00

ECE aramıza katıldı, hayatın anlamını öğrendik, evimiz neşelendi.

16.06.2004 07.30 kızımız doğdu
gülüyor
biberon / emzik sevmiyor
ilk konuşma denemesi ; tükürük saçarak büüüü
iki elini de uzatarak oyuncaklarını tutuyor, ekmek kemiriyor
melba / amme dediğimiz meyvayı severek yalıyor, alınca ağlıyor
memede ya da ayakta sallanarak uyuyor, iki kişi battaniyede denedik bir kez de bir bebeğin yüzünde korkunun nasıl olduğunu gördük
iki yanına da dönebiliyor
tanıdığı şarkılarda başka birşeye ilgisini bırakıp dikkatle seyrediyor
27.11.2004 efeden korktu, ağlamaya başladı, sanki önceden korkacağı köpek deneyimi olmuş gibi... ertesi gün ağlamamayı da bildi ama
01.12.2004 anne işe başladı, teyzeye devir teslim...
06.12.2004 bla bla bla diye söyleniyor gibi konuşuyor
13.12.2004 ellerimizi uzatınca birimizin kucağından diğerine gitmek için yöneliyor
13.12.2004 tanıdığı şarkılarda bizimle birlikte el ol bacak sallayarak neşe içinde gülüyor, heyecanlanıyor, bir nevi dans ediyoruz. En sevdiği şarkılar ;
candan erçetin – melek
mirkelam – aşkımsın
nil k. – bütün kızlar toplandık
pamela – istanbul beni mahvetmiş
25.12.2004 elimizi ağzına tutunca ses çıkarıyor, kızılderili şarkısı çıkarıyoruz.
Boyner mağazasında babasının kucağında oyuncaklara bakarken, ellerine alıp sevdikleri tavşanın arkasından mızırdanıp yine istemiş, yani kızımız ilk kez sokaktaki oyuncaklara tutturmaya başlayacağı sinyalini verdi.
Bacaklarının üzerinde hoppidi hoppidi yapıyoruz.
Süt emerken kedi yavrusu gibi mememi mıncıklıyor
Sokakta gezmeyi çok seviyor
Halının üzerinde bir tarafta bırakıyoruz, başka bir tarafta buluyoruz. Sürünmeye başladı.
30.12.2004 maalesef ilk hastalığımızı olduk. Üşütmüşüz, burnumuz akıyor, ateşimiz var. Çok üzgünüz.
02.01.2005 yeni bir yıl ve ilk dişimiz çıkmış. Teyzemiz 3 ü ptesi farketti ve müjdeledi.
04.01.2005 sanırım ikinci diş de geliyor, gripap öksürük yanına bi de diş huysuzluğu eklendi. Ama öyle tatlı ki.... hatta anneye de bulaştırdı hastalığı ama olsun. ikisi de iyileşirler işallah hızla
ha bu arada yılbaşında büyükbaba ve babaanne vardı. Ece baba dedi, derken dede de kızım dedik dede de dedi. (henüz çok bilinçli olmasa da)
19.02.2005 İstanbulda mervenin nişanına gittiğimizde, yerde emekleme pozisyonundan oturma şekline geçti
bu hafta sonu kızımız ilk kez uçağa bindi. Çok uslu ve keyifli idi
dayısı ona yürüteç hediye etti.
27.02.2005 Artık emekleme hakim. Mutfağa kadar geliyor, cd leri deviriyor, hatta cam sehpalara tutnarak ayağa kalkmaya çalışıyor. Yatağının kenarlarına tutunarak dizleri üzerinde durup etrafa gülücükler atıyor. Çok tatlı çok.
Yatakta uyanınca babasının yüzüne bakıp, baba dedi.
28.02.2005 bugün teyze ankarada duygunun pasaport işleri için. Ve ilk kez baba kız başbaşa bir gün.... yedek meme olmadan....
bu arada artık ece gel gel, el sallama hareketlerini yapabiliyor. Ama doğru yerde olamayabiliyor, el salla diyince gel gel yapma, durup dururken el sallama gibi. Bir de öpücük verme denemelerimizin biri başarılı oldu.
26.03.2005 yürüteçte çok ustayız. Hoppalada değişik dönüş ve hoplama taktikleri ile eğleniyoruz. Koltuklara tutunup ayağa kalkıyoruz. Dilimiz ile lali lali, pırt, gibi sesler çıkarıyoruz. Efektleri öğrendik diyebiliriz. Top oynuyoruz yerde. Çiçeklere bayılıyoruz. Çiçek, balık, tiktak diyince ilgili yerlere bakıyoruz.
01.04.2005 bilgisayarda fotoğrafına bakarken, o da gördü ve aaaaaaaa diye çok şaşırdı, sevindi, hoşuna gitti. Pazar günü de babasının kucağında playstation kumandası ile ona eşlik etti.
Mayıs 2005 dedeler gözdemiz. Özellikle Cengiz dedenin kucağından inmeyiz. Annemizdeyken bile gözümüz kapalı gitmek isteriz. Cihan’ımızın nişanında ve Hilal’imizin düğününde yürüteç ile oynar, tüm salonu kendimize hayran bırakırız. Hele de teyzemizin diktiği gelinlik ve çiçekli taçla güzelliğimize güzellik katılmış, gülücüklerimizle etrafımız şenlenmiştir. bu arada 6-7 adımı kimse tutmadan arkamızda babamız varsa onun güveni ile yürümek ilk adımlar için çok keyiflidir. Bu da böyle biline.
Haziran 2005 alkış, tel sarar, öpücük yollama, el sallama, koşar adım yürüme, eğilip yerden gaa (garfield kafası yada top) alıp tekrar devam etme, dede ile telefonda konuşma, dedeyi aramamız için telefonu evde arama, bulunca dede diyip gel işareti yapma, çorabını getir giydireyim denince anlama ve yapma, baba diye seslenme, burunlara bip, yüzdeki organları gösterme, parkta kum oynama, çocukların toplarını sahiplenme, bisikletlerine binmek isteme, mama olarak meyveleri çok sevme, kirazı, eriği çekirdeğini çıkararak yeme. Çilek de gözde meyvelerimizden...

Derken............................

16 HAZİRAN 2005

Daha dün gibi aramıza katılışın.
Zaten sen bizim hayatımıza giren en güzel, en mutluluk verici, en mucize şeysin.
Biz anne baba olamıyorken, ne kaçırdığımızın farkında değildik. o nedenle de hem keşke diyorduk ama hem de bu tadı tatmadığımız için meğer üzülmemiz gerektiği kadar üzülmüyorduk. Güzeller güzeli kızımız, iyi ki varsın ve Allah sana uzun, sağlıklı, mutlu, huzurlu, uzun ömürler, bize de seni izleme, yakınında olma, seninle güzellikleri paylaşma şansı versin. Seni çok seviyoruz. Doğum günün kutlu olsun.... nice yaşlara....